خاک شهیدان

شوخ چشمانی که قدر مردمی نشناختند
همچو اشک، اهل نظر از چشمشان انداختند
آه کاندر عرصه عالم بجا گَردی نماند
شهسواران بسکه بر خاک شهیدان تاختند
در فراقش عاشقان بس خاک بر سر ریختند
بر رخ آیینه ای گردون غبار انداختند
بر کَند از بیخشان گردون اگر در بوستان
سرو ها در پیش و بالای تو قد انداختند
آن خنک آن پاکبازی که از هستی خویش
چشم پوشیدند تا نَرد محبت باختند
نوش را نیش است بر سر زانکه دیدم مطربان
نرم نرمک چنگ را پیش از زدن بنواختند
من غلام طبع آن رندان یکرنگم ز جان
زانکه دل از هرچه جز مهر رخش پرداختند
پاک شد دلهایشان زآلودگی چون زر ناب
بسکه اند بوته غم عاشقان بگداختند
شست سینا دست خود از جان دل در راه عشق
تا که تیغ ابروی ترکان یغما ساختند *